دوست داشتن به چه معناست

برای کودکان شاید ماست و نعناست

برای بزرگان حتما یک دنیاست

برای من نیز چنین است

هم ماست نعنایی و هم کلی دنیاست

برای من دوست داشتنت بیشتر از این حرف هاست

هنوز طنین صدایت بیشتر از هََزارهاست

هنوز خنده هایت زیباتر از صدف هاست

هنوز چشم هایت زیباتر از غزال هاست

هنوز گیسُوانت بهترینِ یال هاست

و هنوز دلمان خانه شماست

هنوز فکرمان با شماست

هنوز روی تنمان جای پای شماست

هنوز چشمانمان چشم به راهه شماست

و هنوز دوستت دارم، عاشق شماست

هنوز دوستت دارم حرف ماست

هنوز دنیای ما از بهر شماست

هنوز کلامی ندارم

چون دوستت دارم سزاوارِ شماست

چون این ما گدای عشق شماست

                                                           ماعر: هیچ کس

روزی که یار رفت قسم بر مرگ خوردم

امروز که مدتی می گذرد هنوز مانده ام

روزی که او رفت قسم بر کشتن دل خوردم

امروز اما دل، زنده تر نگه داشته ام

روزی که او رفت هیچ خیال آن همه آوار نبودم

امروز هر کدام از آن بلوک ها به سویی پرت کرده ام

روزی که او رفت گفتم عاشقت هستم

امروز میگویم دوستت دارم

روزی که او رفت خون گریه می کردم

امروز برایش خنده هایی چون گل میکنم

روزی که او رفت از همه دل بریدم

امروز بی کس نتوانم بمانم

آری آن روزها گذشت و امروز

گفتم دوستش دارم

نه، نه برای زندگی

فقط برای هم دلی

اوست که امروز شده مونسی

اوست که امروزش هست هستی

کاش حرف دلم را می فهمیدی

کاش معنی تکیه گاه بودن را می دانستی

کاش که از من به دل غمی و غباری نگیری

کاش که معنی دوست داشتنم را بدانی

بازهم میگویم دوستت دارم آشنا جان

تو کوهی را میمانی برایم آشنا جان

معذرت که این همه بی حیایی کرده ام

عذر خواهم اما میزنم حرف دلم

دوستت دارم ای جان، ای دلم

                                         ماعر: هیچ کس

دوباره دلم گرفته

ایرادی نیست بر این دست بسته

کمر همت بر سنگ شدنش بسته

نمی داند که فقط خود را گول زده

آخر گوشت کجا به سنگی گراییده

تلاشی بی ثمر

همتی بی هدف

ببین چه ها که بر سرش نیاورده

روزگاری شاد بوده

چرا که او را با عشق، سر و کار بوده

مدتی بعد زخمی برداشته

چرا که ز عشق خنجر خورده

امروز هم که نیمه جان مانده

بس که خون آبه گریسته

شدم از دستش دیوانه

بس که حماقت کرده

روزگاری به او گفتم ببین این نشانه

این عشق تو نیست بیچاره

دل به دریا زد و گفت یا این صحیفه

یا به الله مرگ را میکنم چاره

گفتمش آخر تو، ای پتیاره

گشته ای منزلگهِ این عشق بدکاره

گفت دم فروگیر تفاله

من میدانم کار خود صد باره

میدانم که روزی میشود این بند پاره

اما دوستش دارم به این دم همواره

دست فروکش از منِ بیچاره

نمکدانت بی اثر شده دیگر، ای عقل دیوانه

                                            ماعر: هیچ کس

شاعری گفت عشق یعنی یک بوسه

عشق یعنی گرفتاری دو لب در شب به یک باره

امان از دستِ ماعر، می گوید :

عشق یعنی یک بوسه

بوسه ای درست در روی پل های پاره

بوسه دارد چهار حرف

ب : باختن دل

و: وای از حال آدم

س: سُریدن در غم

ه: هفتاد بار لعنت

بوسه شروع ایست برای عاشق شدن

بوسه کلید قلب است تا آزاد شدن

بوسه یعنی گرفتار یار شدن

بوسه یعنی پر ز خالی شدن

بوسه ای میچینی از دو لب

بی خبر از بی حالیِ تن

بوسه بی آغوش نمی شود

آغوش نباشد بوسه با دوام نمی شود

بشنو از من تو، ای دریوزه

آغوش باز کن هر روزه

بوسه ای بچین زان لبان افروخته

امید که باشد هر روزه

اما بدان هر کدام را هست ختامه

پس دل مبند حتی بر ژاله

لبانت را مکن هرزه

تا توانی بچین ز باغِ لبِ یار هزارها بوسه

                                             ماعر: هیچ کس

چند هفته ایست که هوا پر ز ابری ست

در نظرم دو هفته ایست که آسمان ابری ست

یک روز ساکت و خاموش است

و روزی نالان و شاکی ست

یک روز می بارد تا بکُشد نفس جوی

یک روز آرام می گیرد تا نفسی بکشد جوی

امروز دیگر نشانی از عشق در او نیست

امروز ناله از درد یار بر او نیست

قلبش یخ زده انگاری

آخر امروز اشک هایش برفی ست نه بارانی

دلم برایش می سوزد در این تنهایی

چون او چون من هیچ نمی شود خالی

بیچاره، دلدار که ندارد هیچ

ماموری دارد باد پیچ

بادی تازیانه زن بر کمرش می کوبد

که برو تو را اینجا کاری نیست تا ابد

به گمانم آن اشک ها و این برف ها

همه از زخم درد این تازیانه ی بی رحمی ست

به گمانم دل او هم از خدا کمی شاکی ست

نه "مِی" ای دارد و نه شادی

نه حتی یک روز آفتابی

همه دنیایش پر ز خالی

آه چه بد است آن هوای بارانی

و چه بدتر که باشی شاکی

اما نتوانی حرفِ دل بر دلدار زنی

                                             ماعر: هیچ کس

درود بر تو آشنا

که مثل من مانده ای تنها

آری زندگی بافتن یک قالی ست

اما انجام یک اشتباه کافیست

گر به هنگامه ی چُرت ظهرانه درب نبندی

کودکی نادان و گستاخ مینشیند بر دارِ قالی

قیچی اصلاح نخ که داریم دراین کارگاه پوشالی

می شود راهی برای انتهای زحمت و مرگ قالی

همه داریم یک نوع لغزش

آن هم  اطمینان از چِفت بودن درهای دل

تا نشاید کودکیِ این و آن

بپرد بی خبر در خانه از خیابان

آری ما بافنده ایم

اما حیف که همیشه در کنارِ گذشته ایم

ترس از نبستن درب و خرابی هایی دگر

خواب رُبوده از چشمانم دگر

هماره چشمانم مانده بر دار

هماره از خود می پرسیم اشتباه من کجاست

اما چون بنگری میبینی داری جواب

آن هم این است قالی را بکَن زِ دار

تار و پودی تازه زَن

این بار با موسیقی شانه زن

تنها و بی کس مانده ای

یا با حور و مَلَک بافته ای

این است پاسخ جانِ من

این است راه چاره جانِ من

                                      ماعر: هیچ کس