سال نو شد،  دل نه

زمین سبز شد، ما نه

یخ آب شد، ما نه

آسمان آفتابی، ما نه

ابرها بهاری، ما نه

فاخته عاشق شد و ما نه

پرستو مادر شد و ما نه

ایام به کام شد، ما نه

شراب تمام شد، ما نه

مست عیان شد، ما نه

قصه خراب شد، ما نه

یار صفا شد، ما نه

آری اندوه دل یار تمام شد و ما نه

این همه نه با دلم می گوید

همان هیچ کس پار مانده ام

همان معرگوی بی کله

همان عاشقِ خانه سوخته

همان هیچ و همه کس

(سلام به همه ی دوستان خوبم، بعد از مدتها بالاخره تونستم چند خطی معر بنویسم، از تمام کسانی که تا امروز بهم سر میزدن و به یادم بودن تشکر میکنم.

راستی سال نو با این که دیر شده واسه تبریک مبارککککککککککککک)

                                     ماعر : هیچ کس

زمانه زمانه ی شادیست

دوران دوران خوشحالیست

مردی با قد یک و نیم وجبی

ایستاده در جناه ما اونم سینه سپر و جون به کف

هر روز که نطقی داره

 نمیدونی چه ها در کلام نداره

مشتی دُر و گوهر شاید زمرد یا اصلا نه برلیان

می ریزه بلکه هم می بارد اینا از اون مبارک دهان

روزی سقلمه ای به اعراب

روزی شتلی به احضاب

یک روز آب صادر می کنه

و روزی سیب زمینی وارد

روزی مردم را امت می خونه

روزی خس و خاشاک می بینه

روزی بر گور کوروش میزنه چنگ

و روزی میگه نماینده امام زمونه

معاون هایی دارد اونقدر خوب،

در حد دیوانه

یکی دیپلم نشده استاده

یکی کُسی نشده پُر ز جنجالِ

از بحس دور شدم من بیچاره

بر می گردیم سر همون محاسن که میشمرد این دیوانه

الفاضی جالب داره در هر مکان

بر مثل هم که شده نوشتم اندکی ز آن

اولی سخنی برای حُسنِ خطام

آن مَمَ ها را لولو ِ بُرد

البته منظوری جز خواب دیدی خیر باشه، نداشته

دومی کلامی برای بی جواب

یک کلام هم در آمد از دهانت ای مادر عروس

البته اینجا هم بنده خدا قصدی نداشته

به نظرم دیگر مثال بس است

آخر هر چه بگویم کم است

ترسم ز روزی که ترک پست کنه

ترسم اون روز این دلقک خداحافظی کند

دگر در جمع این ملت نیاید

دگر موردی برای خندیدن نباشد

دعا میکنم به درگاهت ای خدا

میستاید این بنده، تو را

کاش تا انقلاب مهدی همین طوری بمونه

نه نون می خوایم نه دنده

فقط احمدی باشه پاینده

احمدی هستش دلیل خنده

با اینکه تخم مرغ شده انداره گوشت بنده

با اینکه یک دلار شده حقوقِ سال یک نویسنده

با اینکه طلا شده گرون مثل خون بنده

با اینکه لباسام از گرونیِ پودر بو گرفته

با اینکه هستیم گشنه

با اینکه در کل تو مملکت ریده

اما با این همه به خنده هاش می ارزه

                                              نویسنده: هیچ کس

امروز را در سِجِلی ثبت کردند

با خوشحالی زیاد هلهله بر پا کردند

بیست و هفت دی ماه چشمم به جهان روشن کردند

بیست و هفت دی ماه شاید مرا نفرین کردند

آری تولدم رسیده از راه

آری زادروزی که شده پر از کاه

بچگی هایم را به یاد دارم

جشن های بیست و هفت دی ماه را به کام دارم

آن روزگاران جشن ها زیبا بود

آن زمان دل پر ز شادی بود

حیف و صد حیف زین روز

که اینک شده غمین روز

نگریستم به فصل های آخر

چند صباحی ست که این روز ندارد هیچ رنگ

نمیدانم چرا اما 27 شده ننگ

روزی که باشد این روز

غصه دار می شوم بیش از هر روز

خمود و بی حال و کوژ

می نشینم در سرا با پشتی غوز

افسوس می خورم بر این روز

ناراحتم چرا آمدم به دنیا، امروز

هیچ کس است و دنیایی پر ز چرت

هیچ کس است و روزهایی همه پِرت

کاری نمیتوان کرد جز قبول این روز

پس خویش را تهنیت گویم در این روز

خوشحالم چون هیچ کس ام

نیک روزم چون فارغ ز غمم

پس زیباست امروز

پر ز حال است امروز

شمع ها را فوت می کنم، من هیچ کسم

چون که مثل هر سال خول می شوم، چون هیچ کسم

( بله درست متوجه شدین روز تولدمه، گفته باشم کیک نمونده چون شما آخره جشن رسیدیناما واسه اونایی که کادو میارن کنار گذاشتم

حالا همه دست دست دست، جونه ننه اقدس، اقدس بلایه ماله... ااااااا معذرت اشتباه شد جای این شعر این جا نبود باید میگفتم : تولد تولد تولدم مبارک، مبارک مبارک تولدم مبارک، میام شمعا رو فوت میکنم تا صد صال زنده باشم)

                                                   ماعر: هیچ کس

روزگارم شده رویا سازی

یادم رفته کی بودم در آزادی

چنگ زده ام به هر فالی

قبول کرده ام حرف هر رمالی

این قدر بوده ام در این وادی

که به گمانم خودم شدم سر تا پا رَمالی

به هر که رسیدم کردم نیتی

قبل هر فال نام تو بود بر هر نیتی

فال که بود با هر وسیله ای

میگفت از روز خوش و عاشقی

که تو مرا دوست داری !!!

که تو قد و بالایم را می ستایی !!!

اما هرچه میدیدم نبود واقعی

آخر من ندیدم در تو هیچ اثری

اگر دوست داری، پس چیست این کم محلی

اگر دارم قد و بالایی، پس برای چه میکنی دهان کجی

زدم بر حافط تفاعلی

آن بنده خدا هم گفت همچین حرفی

اندک اندک احساسِ شیر شدنم می گذارد رو به فزونی

نیمه شکسته دارد می آید فکری

فکر گفتن به تو

که بدانی دلداری

که بدانی مهر من با خود داری

نمیدانم چه شده

اما با ورود این فکر در سرم

جانم به لب می رسد و بازهم میترسم

عاقبت خدا داند و بس

سرانجام او رقم می زند، نه هیچ کس

                                              ماعر: هیچ کس

چشم هایت زیباست

به گمانم اندکی شبیه مارال هاست

چشم هایت به سان یک موج در ابرهاست

به اندک بادی میرقصانی

و گه گاهی به تند بادی میگریی

چشم هایت دریچه رویاست

رویای یک دریا که شورباست

تو اشک میریزی و نمیدانی

نمیدانی که غزالی زیبا را برایم میمانی

چشم هایت خون بارش میکند

و قلب من ناخودآگاه برایت میگیرد

اندوهی پر ز افسوس

ناله هایی بی صدا

ولی باید تن داد به این نفرین

عاشق شدن و سوختن و عادت کردن

نمیدانم بگویم یا نه

اما جانِ تو، فکر میکنم حیف آن چشم هاست

شب و روزت بی ثمر تلخ کرده ای

بی خود دیده ات را پر ز اشک کرده ای

دلم نمی آید که نگویم

بازهم از افسون چشم هایت میگویم

کاش میدیدی که چون چشم هایت، دوستت دارم

کاش میفهمیدی که هر اشکت را ارزش ها قائلم

کاش فقط یک آنی

از سواری بر خرت بی خیال شوی

                                           ماعر: هیچ کس

دوست داشتن به چه معناست

برای کودکان شاید ماست و نعناست

برای بزرگان حتما یک دنیاست

برای من نیز چنین است

هم ماست نعنایی و هم کلی دنیاست

برای من دوست داشتنت بیشتر از این حرف هاست

هنوز طنین صدایت بیشتر از هََزارهاست

هنوز خنده هایت زیباتر از صدف هاست

هنوز چشم هایت زیباتر از غزال هاست

هنوز گیسُوانت بهترینِ یال هاست

و هنوز دلمان خانه شماست

هنوز فکرمان با شماست

هنوز روی تنمان جای پای شماست

هنوز چشمانمان چشم به راهه شماست

و هنوز دوستت دارم، عاشق شماست

هنوز دوستت دارم حرف ماست

هنوز دنیای ما از بهر شماست

هنوز کلامی ندارم

چون دوستت دارم سزاوارِ شماست

چون این ما گدای عشق شماست

                                                           ماعر: هیچ کس

روزی که یار رفت قسم بر مرگ خوردم

امروز که مدتی می گذرد هنوز مانده ام

روزی که او رفت قسم بر کشتن دل خوردم

امروز اما دل، زنده تر نگه داشته ام

روزی که او رفت هیچ خیال آن همه آوار نبودم

امروز هر کدام از آن بلوک ها به سویی پرت کرده ام

روزی که او رفت گفتم عاشقت هستم

امروز میگویم دوستت دارم

روزی که او رفت خون گریه می کردم

امروز برایش خنده هایی چون گل میکنم

روزی که او رفت از همه دل بریدم

امروز بی کس نتوانم بمانم

آری آن روزها گذشت و امروز

گفتم دوستش دارم

نه، نه برای زندگی

فقط برای هم دلی

اوست که امروز شده مونسی

اوست که امروزش هست هستی

کاش حرف دلم را می فهمیدی

کاش معنی تکیه گاه بودن را می دانستی

کاش که از من به دل غمی و غباری نگیری

کاش که معنی دوست داشتنم را بدانی

بازهم میگویم دوستت دارم آشنا جان

تو کوهی را میمانی برایم آشنا جان

معذرت که این همه بی حیایی کرده ام

عذر خواهم اما میزنم حرف دلم

دوستت دارم ای جان، ای دلم

                                         ماعر: هیچ کس

دوباره دلم گرفته

ایرادی نیست بر این دست بسته

کمر همت بر سنگ شدنش بسته

نمی داند که فقط خود را گول زده

آخر گوشت کجا به سنگی گراییده

تلاشی بی ثمر

همتی بی هدف

ببین چه ها که بر سرش نیاورده

روزگاری شاد بوده

چرا که او را با عشق، سر و کار بوده

مدتی بعد زخمی برداشته

چرا که ز عشق خنجر خورده

امروز هم که نیمه جان مانده

بس که خون آبه گریسته

شدم از دستش دیوانه

بس که حماقت کرده

روزگاری به او گفتم ببین این نشانه

این عشق تو نیست بیچاره

دل به دریا زد و گفت یا این صحیفه

یا به الله مرگ را میکنم چاره

گفتمش آخر تو، ای پتیاره

گشته ای منزلگهِ این عشق بدکاره

گفت دم فروگیر تفاله

من میدانم کار خود صد باره

میدانم که روزی میشود این بند پاره

اما دوستش دارم به این دم همواره

دست فروکش از منِ بیچاره

نمکدانت بی اثر شده دیگر، ای عقل دیوانه

                                            ماعر: هیچ کس

شاعری گفت عشق یعنی یک بوسه

عشق یعنی گرفتاری دو لب در شب به یک باره

امان از دستِ ماعر، می گوید :

عشق یعنی یک بوسه

بوسه ای درست در روی پل های پاره

بوسه دارد چهار حرف

ب : باختن دل

و: وای از حال آدم

س: سُریدن در غم

ه: هفتاد بار لعنت

بوسه شروع ایست برای عاشق شدن

بوسه کلید قلب است تا آزاد شدن

بوسه یعنی گرفتار یار شدن

بوسه یعنی پر ز خالی شدن

بوسه ای میچینی از دو لب

بی خبر از بی حالیِ تن

بوسه بی آغوش نمی شود

آغوش نباشد بوسه با دوام نمی شود

بشنو از من تو، ای دریوزه

آغوش باز کن هر روزه

بوسه ای بچین زان لبان افروخته

امید که باشد هر روزه

اما بدان هر کدام را هست ختامه

پس دل مبند حتی بر ژاله

لبانت را مکن هرزه

تا توانی بچین ز باغِ لبِ یار هزارها بوسه

                                             ماعر: هیچ کس

چند هفته ایست که هوا پر ز ابری ست

در نظرم دو هفته ایست که آسمان ابری ست

یک روز ساکت و خاموش است

و روزی نالان و شاکی ست

یک روز می بارد تا بکُشد نفس جوی

یک روز آرام می گیرد تا نفسی بکشد جوی

امروز دیگر نشانی از عشق در او نیست

امروز ناله از درد یار بر او نیست

قلبش یخ زده انگاری

آخر امروز اشک هایش برفی ست نه بارانی

دلم برایش می سوزد در این تنهایی

چون او چون من هیچ نمی شود خالی

بیچاره، دلدار که ندارد هیچ

ماموری دارد باد پیچ

بادی تازیانه زن بر کمرش می کوبد

که برو تو را اینجا کاری نیست تا ابد

به گمانم آن اشک ها و این برف ها

همه از زخم درد این تازیانه ی بی رحمی ست

به گمانم دل او هم از خدا کمی شاکی ست

نه "مِی" ای دارد و نه شادی

نه حتی یک روز آفتابی

همه دنیایش پر ز خالی

آه چه بد است آن هوای بارانی

و چه بدتر که باشی شاکی

اما نتوانی حرفِ دل بر دلدار زنی

                                             ماعر: هیچ کس

درود بر تو آشنا

که مثل من مانده ای تنها

آری زندگی بافتن یک قالی ست

اما انجام یک اشتباه کافیست

گر به هنگامه ی چُرت ظهرانه درب نبندی

کودکی نادان و گستاخ مینشیند بر دارِ قالی

قیچی اصلاح نخ که داریم دراین کارگاه پوشالی

می شود راهی برای انتهای زحمت و مرگ قالی

همه داریم یک نوع لغزش

آن هم  اطمینان از چِفت بودن درهای دل

تا نشاید کودکیِ این و آن

بپرد بی خبر در خانه از خیابان

آری ما بافنده ایم

اما حیف که همیشه در کنارِ گذشته ایم

ترس از نبستن درب و خرابی هایی دگر

خواب رُبوده از چشمانم دگر

هماره چشمانم مانده بر دار

هماره از خود می پرسیم اشتباه من کجاست

اما چون بنگری میبینی داری جواب

آن هم این است قالی را بکَن زِ دار

تار و پودی تازه زَن

این بار با موسیقی شانه زن

تنها و بی کس مانده ای

یا با حور و مَلَک بافته ای

این است پاسخ جانِ من

این است راه چاره جانِ من

                                      ماعر: هیچ کس

نمی دانم چرا این همه نیش دارد حرف من

نمی فهمم چه اشتباهی دارد این کار من

آی مَردم چه ایراد دارد این سبک دوستی من

ای آشنا مگر چه خطا بود در کار من

دوستی یعنی با هم بودن

یعنی هم دل بودن

دوستی تجلی انسان بودن

دوست یار بی کسان بودن

هر دم نوایی آمد زین دل بشکسته

کجا بودی ای دوستِ دست بسته

هر دم فغانی سر دادم زین مرگِ در خانه

دوان دوان رفتی با پای شکسته

خدا داند و بس که چه ها کرده دوست با من

اما هیچ نفهمید این دوست رفتار من

یک بار نکردم گلایه از کسی

هر که رسید ملامت کرد با حرفی

من نمیدانم یا زبان این مردم نیست پارسی

یا من نفهمیده گفتم با زبانی اجنبی

                                                     ماعر: هیچ کس

قدم زدن به تنهایی

قدم زدن بی هیچ در تنهایی

بسیار سخت بُوَد هر گام که بر می داری

اصلا مگر می شود که گامی بَرداری!!!

بنگر که این تازه شروعی ایست

بنگر به آسمان که دگر نیست آبی

بنگر که تمام کرانَش را گرفته ابری

بنگر که سایه اش تا دل رساندی

تمامِ قدرت به کار بگیر در این ویرانی

تا قدمی زنی در سیاهی

اما ببین که فقط این نیست

آسمان شده بارانی تا تر کند مَردِ راهی

بارانی به زیبایی یک گریه

بارانی به زلالیِ یک بوسه

راهی جان حواست کجاست این است، پاییز!!!

راهیِ من نگاه کن فصلِ اشک این است،پاییز!!!

هرچه زودتر گامی به بیرون نِه راهی جان

تا بشنوی آن صدای مُرده برگ ها زیر پا با دل و جان

در عجبم باران گر نمی بارید

به چه سان گونه هایت " نَمی " می کشید؟!!

پیاده رفتن بی دلیل نیست شاید

در کوچه ای آن وَرتر چیزی ست شاید

اندر خیابان بعدی کسی ست شاید

تا همراهی کند تو را بی هیچ منت

شاید رضا، شاید مرغی مینا، یا شاید فقط خدا

                                                 ماعر: هیچ کس

سری زدم به دکانِ دل

خریدم جوهری از رنگِ خون دل

قسم دادم بر قلم

تا بماند در دست ما

تا شاید دوباره جان گیرد طبعِ مِعرِ ما

پس از مدت ها در نظرم خوب است مقدمه با این سَطرها

سلامی دوباره دارم بر شما

بر شما که هستی آشنا

در این روزگار ما

دست ها شده بی وفا

اما باکی نیست مرا

دگر ناله ای نیست در دل ما

دگر آهی نیست بر لبِ ما

آخر دگر کاری نیست با شما

رخت مرگ از تن برون کرده این خدا

شالِ همَّت، بر زندگی بسته ایم ما

همه کس می پرسند که چرا دگر سازی نیست با شما

همه کس گویند آخر چه شد آن همه عشق شما

ندادم هیچ جوابی، نداشتم هیچ حرفی در خورِ شما

این همه روز خاموشی بود با ما

این همه روز نبود حرفی جاری در زبان ما

چرا که بر سرِ دوراهی بودم از بَرِ خدا

چرا که دگر خسته بودم از آن همه جفا

دست به آسمانُ زانو به خاک داشتیم ما

دل در گرویِ عشقی داشتیم ما

اهههه خسته ام از این ما

آخر حسرت تا به کجا

لیلی شده بود مستِ خسروها

اما فرهاد مانده بود به امیدِ طُره ها

این فرهاد، منم در داستان خویش

اوست لیلی در بر یک هم کیش

آه پرت شدم از جواب !!!

آری سخن به اینجا می رسد

این خاموشی از من نبود

چرا که افکارم در هم بود

بر سر دو راهیِ خدا

مانده بودم پاک در خفا

مانده بودم چه دارم میکنم

مانده بودم این رَه را به کجا میبرم

دگر دستم به قلم آشنا نبود

دگر دلم در سفر هم پا نبود

شب هایی که گذشت را تاراندم

روزها را فراخواندم

اینک نمیخواهم عاشق باشم

بلکه شاید دوستدار باشم

چرا که دوست داشتن بالا تر است

چرا که دوست داشتن ز صد عشق بهتر است

اینک نمی خواهم که بازگردی شما

چرا که در نظرم با او خوشبختی شما

نمی گویم که نیستی در فکر ما

بلکه تا ابد حَک شدی بر قلب ما

همچنان میمانی با نامِ عشق

اما دگر نمی خواهمَت با یادِ عشق

زین پس دوستت خواهم داشت

زین پس آرزویی پر زِ خوبی ها برایت خواهم داشت

هر جا که باشی خوش بود بر تو روزگار

اما از خدا میخواهم در زندگیت نباشد اثری از ما

این است رسم دوست داشتن

این است رسم عاشق بودن

تا تو خوش باشی من می شوم شاد

اما زین جا به بعد نخوانمت باز

حواست باشد ای یادِ ناز

گر در خیالت بر کوی ما کردی پرواز

هرگز نمیبخشم تو را با این کار

هر جا که هستی باش، اما در خیال ما نباش

                                                    ماعر: هیچ کس

امشب را مِی گُساری میکنم

امشب را به یاد تو سپری می کنم

هر چند که تو نمی دانی

هر چند که تو نمی فهمی

تا به گجا غم دارم، تو نمیدانی

تا چه حد درد دارم، تو نمی دانی

همه ساعاتم تو شدی

همه آمالم تو شدی

کاش بودی و نظاره می کردی

تا چه اندازه در دنیای منی

کاش می دانستی تا گجا در بام منی

دردی دارم که تَهَش نا پیدا

دردی دارم که درمانش نیست هیچ جا

امشب مِی می نوشم تا گویم حرف دل را

امشب مَست می کنم تا بریزم اشک ها را

ای که نداری هیچ سِنخی با وفا

ای که ندیدی در ما هیچ صفا

ورچه دل دادی بر فنا

ورچه ویران کردی فکر ما

من که داشتم دل بر شما

من که کس نداشتم جز شما

ورچه خراب کردی حال ما

ورچه تاختی بر جان ما

آرزوی زندگی با رفنت مرگ کردی شما

آرزوی بودن با هجرتت نیست کردی شما

این همه با ما کردی شما

آخر تنفر چرا

من که همه روز و شبم شده اندوه فراق شما

چه کناه کردم در حقِ شما

دل می تابد به دور افکار شما

چشمم می گرید زِ افکار شما

خدا دور مانده ز ما

آن هم شاید باشد به خاطر شما

این همه شب مرگ خواستم از خدا، وز دوری شما

اما ندیدم هیچ جوابی جز خاظرِ شما

این همه بر چنگ زدم بر سجاده ها

اما ندیدم هیچ فرج از خدا

ای که داری نداری در ما هیچ وفا

تا کجا بگویم زین جفا

تا خدا شاید بگیرد دست ما

من ندانسته افتادم به دام عشق شما

کاش می آمدی دگر بار به سویِ ما

من نمیدانم که این معرها برون آید چرا

اما هر چه هست با کار دارد با شما

ای که جان منی

ای که آمال منی

دوستت دارم به خدا

عشقت به دل دارم به خدا

گر بمیرم شاید اسوده گردم ز دوریِ شما

گر نباشم شاید آسان شود دردِ نبود شما

ای که تویی دنیای ما

دوستت دارم تا آخرِ این دنیا

                                   ماعر: هیچ کس

شانه ای برای بارانِ دلم می خواهم

شانه ات زیر سرِ دلم میگذاری؟!!!

پارچه ای برخشکی گونه های ترم می خواهم

گوشه ای از حریرت به گونه ام میزنی؟!!!

گوشی شنوا برای شنیدن دردهایم می خواهم

گوشت به من فرا می دهی؟!!!

چشمی آشنا و بینا برای دیدن تو می خواهم

چشمت که نه اما آینه ات می دهی؟!!!

همه عمر برای دیگران بودم اما حال تو را می خواهم

با من آیا می مانی؟!!!

زیبای من، مینای من، تو خوش سیمای من، پاسخت می دانم

من ندارم ارزشت، این را خوب میدانم

اینجاست که تازه به یاد او می افتم

اینجاست که تازه راه را می یابم

اینجاست که تازه او از دردم می کاهد

اینجاست که تازه خدا را می یابم

اینجاست که تازه از او که الله است می خواهم

که ای دادار سر ما به دار، دار

که ای جانان، جانِ تنِ ما به در کن در آنی

خدایا نه شانه ای دارم و نه غم خواری

نه هدهدی و نه بوتیماری

نه یاری و نه دل داری

نه امیدی و نه زنهاری

آسوده ام کن زین بی کسی

نه سیب می خواهم و نه هوری

فقط اندکی آسودگیِ روانی

فقط اندکی دوری

دوری زِ بی وفا یاری

فقط اندکی نزدیکی

نزدیکی به تو که منّانی

فقط اندکی مردن

مردن برای مرگ این دفتر 

مردن برای بستن این دفتر 

                                      ماعر: هیچ کس